Kees Moeliker
Kees Moeliker (1960) werkt al twintig jaar bij het Natuurhistorisch Museum Rotterdam. Hij stond aan de wieg van het museum toen het eind jaren ’80 van de vorige eeuw huisvesting vond in Villa Dijkzigt en een nieuwe toekomst tegemoet ging. In de beginjaren verzorgde hij de museumlessen en rondleidingen voor schoolklassen, later werd hij conservator en hoofd communicatie. Moeliker combineert (precies genoeg) inhoudelijke kennis, gevoel voor humor en publiciteit zodanig dat het NMR regelmatig in het nieuws komt. Een onbetwist hoogtepunt was zijn publicatie over het eerste (wetenschappelijk gedocumenteerde) geval van homoseksuele necrofilie bij de wilde eend, waarmee hij in 2003 de felbegeerde Ig Nobelprijs won. Ook zijn ingeving om de Dominomus tot museumstuk te verheffen, en de oproep om ‘de laatste’ schaamluis aan het museum te schenken trokken nationaal en internationaal grote mediabelangstelling.
Tussen de bedrijven door doet Kees Moeliker wetenschappelijk onderzoek aan Indonesische vliegenvangers. Zo herontdekte hij samen met zijn vriend en mentor Kees Heij (rechts op de foto) de uiterst zeldzame Boano vliegenvanger (Monarcha boanensis) op het Molukse eiland Boano. Als kenner van de vogelfamilie Monarchidae, schreef hij samen met een aantal andere ornithologen mee aan deel 11 van ‘Handbook of the Birds of the World’. Ook was hij betrokken bij de herontdekking (en veilig stellen van een dood exemplaar) van het uitgestorven gewaande Bruijns boshoen (Aepypodius bruijnii) op het eiland Waigeo. Vleermuizen die als bijvangsten in mistnetten terecht kwamen, stimuleerden een zijsprong naar onderzoek aan Indonesische fruitvleermuizen. Dit resulteerde in de nieuwe ondersoort Macroglossus minimus booensis Kompanje & Moeliker, 2001. Samen met Erwin Kompanje werkt hij momenteel aan de beschrijving van nog twee nieuwe soorten fruitvleermuizen uit de familie Pteropodidae.
Kees Moeliker (1960) werkt al twintig jaar bij het Natuurhistorisch Museum Rotterdam. Hij stond aan de wieg van het museum toen het eind jaren ’80 van de vorige eeuw huisvesting vond in Villa Dijkzigt en een nieuwe toekomst tegemoet ging. In de beginjaren verzorgde hij de museumlessen en rondleidingen voor schoolklassen, later werd hij conservator en hoofd communicatie. Moeliker combineert (precies genoeg) inhoudelijke kennis, gevoel voor humor en publiciteit zodanig dat het NMR regelmatig in het nieuws komt. Een onbetwist hoogtepunt was zijn publicatie over het eerste (wetenschappelijk gedocumenteerde) geval van homoseksuele necrofilie bij de wilde eend, waarmee hij in 2003 de felbegeerde Ig Nobelprijs won. Ook zijn ingeving om de Dominomus tot museumstuk te verheffen, en de oproep om ‘de laatste’ schaamluis aan het museum te schenken trokken nationaal en internationaal grote mediabelangstelling.Tussen de bedrijven door doet Kees Moeliker wetenschappelijk onderzoek aan Indonesische vliegenvangers. Zo herontdekte hij samen met zijn vriend en mentor Kees Heij (rechts op de foto) de uiterst zeldzame Boano vliegenvanger (Monarcha boanensis) op het Molukse eiland Boano. Als kenner van de vogelfamilie Monarchidae, schreef hij samen met een aantal andere ornithologen mee aan deel 11 van ‘Handbook of the Birds of the World’. Ook was hij betrokken bij de herontdekking (en veilig stellen van een dood exemplaar) van het uitgestorven gewaande Bruijns boshoen (Aepypodius bruijnii) op het eiland Waigeo. Vleermuizen die als bijvangsten in mistnetten terecht kwamen, stimuleerden een zijsprong naar onderzoek aan Indonesische fruitvleermuizen. Dit resulteerde in de nieuwe ondersoort Macroglossus minimus booensis Kompanje & Moeliker, 2001. Samen met Erwin Kompanje werkt hij momenteel aan de beschrijving van nog twee nieuwe soorten fruitvleermuizen uit de familie Pteropodidae.Na het winnen van de Ig groeide zijn betrokkenheid bij ‘Improbable Research’ - de organisatie die de Ig Nobelprijzen uitreikt en het wetenschappelijke humor tijdschrift Annals of Improbable Research uitgeeft. Hij neemt jaarlijks deel aan de Ig Nobel Tour of the UK tijdens de National Science Week en vergelijkbare evenementen elders in Europa. In 2006 resulteerde dat in de vestiging van het Europese Bureau van Improbable Research in het Natuurhistorisch Museum Rotterdam. Onbezoldigd Bureau Chief Moeliker ontruimde er een bureaulade voor en maakte een e-mail adres aan: improbable@nmr.nl. Doel van het Bureau is het uitbreiden van het improbable-netwerk en het organiseren van evenementen, waaronder Dead Duck Day (elk jaar op 5 juni).
Dankzij de Ig Nobelprijs verwierf Moeliker bekendheid als liefhebber van opmerkelijk diergedrag. Tot op de dag van vandaag krijgt hij uit binnen- en buitenland meldingen over dieren die zich eigenaardig (hebben) gedragen, over mensen die zich erin verdiepen of verwijzingen naar (vaak obscure) publicaties op dat gebied. Hij ging erop af, verdiepte zich erin en zocht naar meer. De hoogtepunten uit de oogst van de afgelopen jaren bundelde hij in het boek ‘De eendenman - over homoseksuele necrofilie en ander opmerkelijk diergedrag’ dat in februari 2009 verscheen.
Kees Moeliker publiceert zijn belevenissen regelmatig in Straatgras, NRC Handelsblad, NRC Weekbald en The Guardian. Op Radio 1 is hij elke zondagavond te horen als ‘huisbioloog’ van het programma Atlas.
Hier is de publicatielijst van Kees Moeliker.
Hier is de publicatielijst van Kees Moeliker.